Det er på ein måte noko pussig at dykk i prokrigsrørsla byrja å blogge fyrst i 2001, for korkje Afghanistan eller Irak var den fyrste krigen i denne tida. Alt i 1999 hadde nemleg NATO, Noreg og USA hatt ein to månader lang krig mot Jugoslavia, sjølvsagt med full støtte frå dei nykonservative. Mobiliseringa mot denne folkerettsstridige krigen, og det nye NATO-konseptet som han var ein del av, var vel på mange måtar starten for antikrigsrørsla.

At dei nykonservative er idealistar og ikkje realistar er vel noko som alltid har vore velkjend. Men det gjer vel ikkje mistaka deira noko betre? Realisme og ikkje-intervensjonisme bør heller liggje til grunn for utanrikspolitikken enn naive førestellingar om kva ein kan oppnå gjennom militærmakt. Det er vel ikkje så mange av dei som har bedt om orsaking etter å ha drege landet inn i Irak-katastrofen, og køyrt seg fast i den afghanske hengjemyra, men ein gammal warblogger som Andrew Sullivan har no faktisk iallfall delvis det.

Elles må eg få peike på at både Gert Nygårdshaug og Jan Guillou har fått heilt rett. Det har ikkje vore nokre Al Qaida-åtak i korkje Noreg eller Sverige, og dei to terroråtaka som eg kjem på, i Madrid i 2004 og London i 2005, var jo ein direkte konsekvens at Spanias og Storbritannias krig i Irak. Blowback er kan hende eit omgrep som sjølverklærte krigsbloggarekspertar ikkje hadde høyrt om? At terror kan leverast både med bilbombar og bombefly er nokså opplagt. Og ja, dei amerikansk- og norskallierte krigsherrane i Afghanistan er like store skurkar som Taliban. Det er nok noko som dei fleste afghanarane er samde om.

Når du om Irak-krigen skriv at det var dei profesjonelle som bevegde seg ned på amatørnivå, kan det berre gjelde dei som stod bak eller støtta krigen. Ekspertar, både militære og på Midtausten, åtvara jo sterk mot krigen, inkludert tidlegare republikanske politikarar som James Baker og Brent Scowcroft. Det er faktisk noko vanskeleg å sjå George W. Bush som meir kunnskapsrik enn krigsmotstandarane. Heller tvert imot vil eg, og nok òg dei andre 90% av nordmennene som var mot krigen seie.

Eg har vanskeleg å skjøne kvifor det skulle vere ein samanheng mellom motstand mot innvandring og multikulturalisme og støtte til å invadere og okkupere land under fjerne himmelstrøk. Tvert imot, ein burde jo vente at såkalla isolasjonisme skulle omfatte skepsis mot både utanlandsk krigføring og utanlandsk innvandring, og gjerne frihandel òg. Motstandarar av den nyliberale globaliseringa og den frie flyten bør logisk vere føre til motstand mot innvandringa og krigane som høyrer med.

Det er jo òg slik at dei neokonservative ideologane står for ein liberal innvandringspolitikk (dei er jo tidt gamle liberalarar eller trotskistar!), medan dei paleokonservative motstandarar deira vil ha mindre av både krig og innvandring. Haukar som George W. Bush og John McCain prøvde jo faktisk å liberalisere innvandringslovene i USA i 2006, noko som antiintervensjonistar som Pat Buchanan og Paul Craig Roberts naturlegvis kjempa imot. Sjølv liberalisten Ron Paul, kjent for sin krigsmotstand, er tilhengarar av å redusere innvandringa. I Storbritannia har du folk som Peter Hitchens og Neil Clark, medan New Labour-regjeringa som gjekk til åtak på Irak òg liberaliserte innvandringspolitikken og fremja multikulturalisme.

Elles er vel USA meir ei åtvaring enn eit førebilete når det gjeld innvandring. Eg har inntrykk av at dei fleste i USA meiner at innvandringspolitikken der ikkje er serleg vellykka. Dei slit med veldig mange ulovlege innvandrarar, og dei har ikkje greitt å kontrollere straumen over grensene sine. Innvandringslovene blir ikkje handheva.

Innvandringa driv òg ned løns- og arbeidsforholda til vanlege folk, serleg dei med låge inntekter. Dei rike fær derimot billeg arbeidskraft. Så innvandringa aukar skilnadene mellom fattige og rike, og må vere ein viktig grunn til å dei sosial skilnadene er mykje større i USA enn i Noreg. Ein av grunnane til at USA har ein mykje dårlegare utbygt velferdsstat enn dei fleste europeiske land er nok den store innvandringa. Og i eit historisk perspektiv kan ho òg vere ein grunn til at arbeidarrørsla vann fram i USA i mindre grad enn i Noreg. Den perioden då arbeidarrørsla var på sitt sterkaste der, om lag ifrå 1930-åra til 1960-åra, var vel ein dei periodane i amerikansk historie med lågast innvandring, mellom innstrammingane i 1920-åra og liberaliseringa i 1965.

USA er ellers et segregert samfunn, der negre, indianere, muslimer, jøder og nå sist latinere, sticks together etnisk. Boligmarkedet i USA er feks langt mer segregert enn det norske.
Mens i USA tvinges alle etnisiteter til å jobbe pga lave sosialutbetalinger. Noe som straks vil skje her i Europa også, for når sosialkassa er tom vil fattigdommen også eksplodere her hos oss, og alle som kan jobbe – innfødte som innvandrere – blir tvunget ut i lavtlønnede servicejobber slik som i USA.

Muslimer som kommer til Norge ønsker ikke integrering- men sosial sikkerhet på bekostning av norske skattebetaler.
Muslimene er pendlere mellom verdensdeler.

Et sitat fra en person som i flere tiår har levd godt på offentløig støtte for “integrering”: “hva er vitsen med å lære norsk- det er jo bare 3-4 millioner som taler norsk?”

I Norge blir vi invadert av en befolkning som politisk, kulturelt og sosialt fører oss tilbake til steinalderen- og vi betaler for det selv.
Våkn opp!!