Blått blod som prinsipp

Ein må gjerne argumentere for det prinsipielt rette i at somme borgarar ikkje skal kunne gifte seg med kven dei vil, velje religion fritt eller måtte stå til ansvar for eigne handlingar. Men å kalle det «liberalt» må ein lengre ut på viddene med.

Publisert   Sist oppdatert

Ein må gjerne argumentere for det prinsipielt rette i at somme borgarar ikkje skal kunne gifte seg med kven dei vil, velje religion fritt eller måtte stå til ansvar for eigne handlingar. Men å kalle det «liberalt» må ein lengre ut på viddene med.

Torbjørn Røe Isaksen og Nils August Andresen gjer i Minerva 8. oktober eit forsøk på å argumentere prinsipielt for det konstitusjonelle monarkiet som styreform. Med eit konservativt utgangspunkt er for så vidt ikkje dét nokon heksekunst, sidan nærast eit kvart prinsipp for ein konservativ synest å kunne tøyast i møtet med såkalla reelle omsyn. Det er vel også grunnen til at konservative som regel har stått på feil side av historia kvar gong demokratiet har blitt styrka, det vere seg ved utvidingar av stemmeretten eller innføring av parlamentarisme.

Det berande argumentet for monarkiet synest å vere at institusjonen har stor folkeleg støtte. Føresetnadsvis ville altså Andresen og Røe Isaksen vore mot monarkiet som styreform dersom det ikkje hadde stor folkeleg støtte. «Prinsippet» som skal liggje til grunn for styringa av samfunnet er altså å følgje den rådande folkemeininga. Det kan vel i og for seg også kallast ei prinsipiell tilnærming, kanskje best oppsummert av den franske politikaren Alexandre Auguste Ledru-Rollin (1807-1874): «There go my people. I must find out where they are going so I can lead them».

For å lese denne saken må du være abonnent

Et abonnement gir tilgang til alt innhold og vi har følgende tilbud

Digitalt månedsabonnement til 89 kr i måneden

Bestill her

Digitalt årsabonnement til 699 kr i året

Bestill her

Digitalt årsabonnement og kvartalstidsskrift til 1050 kr i året

Bestill her