Ei historie om fanatisme

Dette er forteljinga om korleis gyldenfarga ris fekk meg til å innsjå at eg tok feil, og at eg hadde latt meg lura.

Publisert Sist oppdatert

Dette er forteljinga om korleis gyldenfarga ris fekk meg til å innsjå at eg tok feil, og at eg hadde latt meg lura.

Sjå for deg følgjande scenario: Eit stort fleirtal av forskarane på eit felt er samde om noko. Men det er ikkje desse forskarane som får dominera debatten på området. Dei som dominerer er delvis eit lite – men stundom aggressivt – mindretal av forskarar, og delvis glade amatørar som nøye vel ut lausrivne bitar av fakta, gjerne tek i bruk utdaterte eller dårlege studiar for å underbyggja sine syn, og som i nokre tilfelle blandar dette saman med reine konspirasjonsteoriar.

Og det er berre å vedgå det: eg har vore ein av desse glade amatørane. Sjølv om eg har halde meg unna dei openberre konspirasjonsteoriane har eg uforvarande late meg påverka av dei. Ein ugrunna alarmisme står sterkt i opinionen generelt. Han står endå sterkare i miljørørsla, som eg sjølv tilhøyrer.

For å lese denne saken må du være abonnent

Et abonnement gir tilgang til alt innhold og vi har følgende tilbud

Minervas digitale årsabonnement til kr 699,- i året,
første to uker kr 1,-

Bestill her

Minervas digitale månedsabonnement til kr 89,- pr mnd,
første to uker kr 1,-

Bestill her

Minervas digitale årsabonnement + tidsskrift til kr 1050,-

Bestill her